Ik wil gewoon niet dat het morgen wordt

Ze zitten in gesprek bij een plek waar jongeren die terecht kunnen die zijn uitgevallen in het onderwijs.

 

Uitgevallen omdat ze jarenlang geen passend onderwijs hebben gekregen.

Uitgevallen omdat ze jarenlang zichzelf naar school hebben geprobeerd te slepen terwijl ze weten dat ze zich daar niet ok voelen. Uitgevallen omdat de docenten en klasgenoten hen niet zien voor wie ze werkelijk zijn en wat ze echt nodig hebben. Uitgevallen omdat de stress hen van binnen opvreet en van buiten manifesteert in onmacht, verdriet, verdwijnen, depressie, boosheid, clownesk gedrag, ‘storend gedrag’. Kinderen die zorgleerling worden omdat er niet adequaat voor hen gezorgd is.

 

Hij is haar tweede kind.

Extravert, energiek, ad rem, grensverleggend, onderzoekend.

Heel anders dan de eerste, die eerder introvert, beschouwend, nadenkend en afwachtend is.

En toch zo hetzelfde: begaafde kinderen met een grote behoefte om erbij te horen, gezien te worden en om te leren op een manier die bij hen past. Twee begaafde jongens met recht op passend onderwijs. Twee begaafde jongens die ieder op hun beurt op hun 14e óp zijn, niet meer kunnen, het niet meer zien zitten. Het letterlijk niet meer zien zitten. Al heel lang niet meer.

Die op hun 14e emotioneel en fysiek aan de grond zitten.

 

De dame met wie ze in gesprek zijn op deze locatie ziet hem wel.

Ze vraagt naar zijn vrienden en naar zijn interesses en laat vooral hem praten. En hij praat. Open en vrij, want hij voelt dat zij écht geïnteresseerd is.

Niet veroordelend, zoals hij van docenten verwacht, en niet bezorgd, zoals hij weet dat zijn ouders zijn en die hij wil ontzien.

Ze wil hem gewoon echt leren kennen en vindt niets raar van wat hij zegt. Geeft nooit haar mening, maar geeft hem alle ruimte.


Of hij op tijd naar bed gaat, vraagt ze.

Hij lacht een beetje besmuikt: ‘Nee, niet echt’. Hij weet dat zij niet gaat zeggen dat dat beter voor hem is, zoals volwassenen steeds doen. Alsof hij dat zelf niet weet.
Waarom niet, vraagt de dame in plaats daarvan.
‘Ik wil gewoon niet dat het morgen wordt’ zegt hij.

En haar moederhart huilt.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *