Stille wateren diepe gronden

Aandacht voor
de stille(re) mens

‘Hij zegt niet zoveel, dus heeft hij niet zoveel behoefte aan contact en daarom laat ik hem maar met rust’.

 

Deze zin was onlangs de opening naar een mooi gesprek met een docent van mijn zoon. Want op mijn opmerking dat dat wellicht niet automatisch het geval was maar dat zoon wellicht niet de eerste stap zet en het misschien wat lastig vindt, was het even stil. ‘Nee, daar zegt u zo wat’.

 

We hadden een mooi gesprek over een ogenschijnlijk rustig maar juist heel vol hoofd.
Over een puber die moeite heeft de woorden te vinden om zijn gedachten onder woorden te brengen en tegelijkertijd zoveel vragen en antwoorden heeft dat hij wel overal tegelijk op zou willen reageren. 

- Weinig woorden, veel gedachten-

Deze continue strijd in het hoofd over welke van de 100.000 mogelijke reacties die in je hoofd oppoppen je zult kiezen, welke woorden daar het best bij passen, deze op een goudschaaltje wegen omdat je nogal perfectionistisch bent en er alweer een nieuwe briljante associatie in je hoofd oppopt, is voor snel denkende kinderen met woordvindingsproblemen aan de orde van de dag.

 

En als ze er dan uiteindelijk uit zijn… is het moment voorbij en luistert niemand meer naar hen. Omdat er vaak niet de rust is in de situatie om op hun antwoord te wachten. 

 

Zeker niet in een drukke klas waar de extraverten de toon zetten.
En dus -ongemerkt- alle aandacht krijgen.

- Oprechte aandacht en interesse -

Iedereen kent ze wel: die makkelijke leerlingen of die collega’s die lekker hun ding doen en waar je geen last van hebt. Je bent er misschien wel één. Je vraagt niet veel aandacht, dus krijg je die ook niet.

 

Maar daar wringt te schoen. Want iedereen, ook jij, heeft die oprechte aandacht en interesse nodig. Heeft er recht op. Verpietert zonder die aandacht. Geen opdringerige aandacht, geen publieke ‘beurten’, maar échte, oprechte aandacht.

 

Daarbij wordt het potentieel van deze stillere mensen vaak niet gezien. Er zit meer in dan eruit komt. 

 

De docent gaf aan nu anders te kijken en zéker anders te handelen.

 

Wat fijn als mensen open staan voor nieuwe inzichten; we leren tenslotte een leven lang.
Twee weken later geeft zoon aan dat hij deze docent zo leuk vindt. Hoe zou dat nou komen. 😉

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.