Stille wateren diepe gronden

Aandacht voor
de stille(re) mens

‘Hij zegt niet zoveel, dus heeft hij niet zoveel behoefte aan contact en laat ik hem maar met rust’.

 

Deze zin was onlangs de opening naar een mooi gesprek met een docent van mijn zoon. Want op mijn opmerking dat dat wellicht niet automatisch het geval was maar dat zoon wellicht niet de eerste stap zet, was het even stil. ‘Nee, daar zegt u zo wat’.

 

We hadden een mooi gesprek over een ogenschijnlijk rustig maar juist heel vol hoofd.
Over de woorden kunnen vinden om je gedachten onder woorden te brengen of juist eerst moeten kiezen waarop je reageert.

- Weinig woorden, veel gedachten-

Over welke van de 100.000 mogelijke reacties die in je hoofd oppoppen je zult kiezen, welke woorden daar het best bij passen, deze op een goudschaaltje wegen en dan… merken dat het moment voorbij is. Omdat er vaak niet de rust is in de situatie om op jouw antwoord te wachten. 

 

Zeker niet in een drukke klas waar de extraverten de toon zetten.
En dus -ongemerkt- alle aandacht krijgen.

 

Iedereen kent ze wel: die makkelijke leerlingen of die collega’s die lekker hun ding doen en waar je geen last van hebt. Je bent er misschien wel één. Je vraagt niet veel aandacht, dus krijg je die ook niet.

- Oprechte aandacht en interesse -

En daar wringt te schoen. Want iedereen, ook jij, is gebaat bij oprechte aandacht en interesse.

 

De docent gaf aan nu anders te kijken en zéker anders te handelen.
Wat fijn als mensen open staan voor nieuwe inzichten; we leren een leven lang.
Ik snap nu waarom zoon deze docent zo leuk vindt. Hij had dat allang aangevoeld.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *